RSS

In this assembly, where
even the sun is counted
amongst particles, it is
not polite to attach
importance to oneself.

ग्रेस


एक विहीर असावी. अंधारी.. surreal असल्यासारखी.. तिच्या भोवतीचं सगळंच अगम्य, दुर्बोध. तिच्या दिशेने पाऊल टाकलं की अंगावर शहार्‍याचे कोंब फुटावेत.
मी दोन-तीन पाउले टाकते... आणि मागे फिरते.
आत डोकावून पाहणं झेपेल ? नको. शक्यतो बाजुबाजूनेच जावं.
पण विहिर परतू देत नाही. तिच्याबद्दलच्या आकर्षणाने कुतुहल, उत्सुकतेच्या मर्यादा कधीच पार केलेल्या असतात. fatal attraction.
सर्वत्र ओला, गूढ-काळा वास. त्या वलयात मी गुरफटायला लागते. वाट अधिकच निसरडी होते.
शेवाळलेला फुटका दगडी कठडा. कालातीत असल्यासारखा. कशीबशी त्याला रेलेते. त्याच्या आधाराने डोळे गच्च मिटून आत डोकावते.
ऐकू येते ती घुमणारी शांतता. डोळे उघडावे की नाही ? काय असेल.. आणि आपल्याला काय दिसेल ? पाणी खोल असेल ? की तिला तळच नसेल ? असलाच तळ तर तळाशी......
असतील कदाचित काही नि:श्वास, उमेदी सुद्धा...
आता हळहळू डोळे उघडायचे...
उडी मारणं, डुंबणं, तळ गाठणं वगैरे..... कुणास ठाऊक ..............

हे नातं आहे, कवि ग्रेस यांच्या कवितांचं आणि माझं ..

’गांव’
आभाळ जिथें घन गर्जे
तें गांव मनाशीं निजलें;
अंधार भिजे धारांनी
घर एक शीवेवर पडलें....

अन्‌ पाणवठ्याच्या पाशीं
खचलेला एकट वाडा;
मोकाट कुणाचा तेथें
कधि हिंडत असतो घोडा....

झाडांतुन दाट वडाच्या
कावळा कधींतरि उडतो;
पारावर पडला साधू
हलकेच कुशीवर वळतो....

गावांतिल लोक शहाणे
कौलांवर जीव पसरती;
पाऊस परतण्याआधीं
क्षितिजेंच धुळींने मळती......

( फोटो सौजन्य- आंतरजाल )

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

2 comments:

Abhishek said...

माझ्या पाहण्यात विहिरीशी आकर्षण नसलेली लोक आहेत.... भाग्यवानच ती पण आणि मी पण

Vaishali said...

superb !!!

Post a Comment