RSS

In this assembly, where
even the sun is counted
amongst particles, it is
not polite to attach
importance to oneself.

विलक्षण ’पु.ल. क्षण' : काळजी


सुरभी नीमाची सून आणि नीमा जुनी मैत्रीण, असं सांगितलं तर वाटतं..... तितका काही हा 'बादरायणी' संबंध नव्हता.
त्यामुळे नवीन लग्‍न करून सुरभी दुबईला रहायला आली, तेव्हापासून ती, मला माझीच जबाबदारी वाटत होती. तसं नीमाला मी म्हंटलं देखील.. "नको ग काळजी करूस. तू आणि मी काही वेगळ्या नाही. मी बघते त्या दोघांचं अडलं-नडलं."

आणि असे अडल्या-नडल्याचे प्रसंग आलेही चिक्कार. नवीन संसार, नवा देश, नव्या नोकर्‍या...
नवी नवरी ते पहिल्यांदा येणारे आईपण असा सुरभीचा दोन वर्षांचा प्रवास मी नुसता काठावर बसून नाही बघितला. अनेकवेळा धावून गेले. प्रसंगानुरूप कधी घरीही घेऊन आले. कधी एखादी रेसिपी, इतकं साधं तर कधी पाच महिन्यांची गरोदर असताना गेलेला तोल, इतकं कठीण. काही महिन्यांपूर्वी सुरभी तिच्या बाळंतपणासाठी माहेरी गेली.

जानेवारीत भारतात गेले तेव्हा सुरभीला-बाळाला भेटावसं वाटलं म्हणून नीमाकडून तिच्या आईचा फोन नंबर घेतला, दिवस-वेळ ठरवली...
सुरभीच्या आईने दार उघडले. त्यांच्या छोटेखानी, दुमजली बंगल्याच्या वरच्या मजल्यावर ती दोघं आहेत आणि लवकरच खाली येतील, बसा.. असं म्हणाल्या.

दरम्यान आम्ही बेल वाजवल्यापासून दोन्ही मजल्यांच्या मधल्या जिन्यात बांधलेलं त्यांचं ’पाळीव’ श्वान, त्याच्या असलेल्या किंवा नसलेल्या बेंबीच्या देठापासून ओरडत होतं... म्हणून त्या बाईंनी aplomb bearing घेऊन ’मॅक्स’ला शांत करायला सुरुवात केली. तेवढ्यात फोन वाजला.

त्या प्रचंड गोंधळात फोनवरचं, एका बाजूचं जे संभाषण ऐकू आलं ते असं.. "हो आलेत... नाही, तो ठीक आहे. खायला दिलंय आधीच... नको.. बाहेर नको.. बाहेर ऊन आहे." वगैरे.

फोन बंद झाल्यावर त्या वळल्या आणि म्हणाल्या, "ह्यांचा ऑफिसमधून फोन होता. तुम्ही येणार माहित होतं नं, म्हणून चौकशी करत होते.... तशी यांना मॅक्सची खूपच काळजी असते.............!!!"

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

’पेट’ स्‍नो


समोरच्या फ्लॅटमध्ये जेमिमा राहते. गेली काही दिवस ती, तिच्या गावी इंग्लंडला सुट्टीसाठी गेली होती. त्यामुळे तिचा अडीच वर्षांचा मुलगा जेम्स आणि त्याची पाळलेली कुत्र्याची दोन पिल्लं, यांचा दंगा नव्हता आणि ती शांतता आम्हाला आवडत नव्हती.
काल रात्रीपासून परत कल्ला सुरू झालेला. आली असावी. तिच्याशी थोडं बोलावं म्हणून दार उघडलं.

"कशी गेली सुट्टी ?"
"मस्त.. छान बर्फ होता ह्यावेळेस.... आणि जेम्सने पहिल्यांदाच बर्फ बघितला."
"मग ? आवडला का त्याला.. white winter ?"
"खूपच.... पण त्यामुळे आमच्यावर एक प्रसंग ओढवलेला.
जेम्सला नं बर्फ ...... ’pet’ म्हणून पाळायचा होता. "

"अरे बापरे ! तू कसं सांगितलंस त्याला.. हे शक्य नाही म्हणून."

"नाही नाही.. मी तसं का करू ?
उलट तो आणि मी, आम्ही दोघं रोज बाहेर जायचो. थोडा बर्फ गोळा करून आणायचो आणि घरात वेगवेगळ्या जागी ठेवायचो."

माझी उत्सुकता शिगेला.
"कधी त्याच्यासाठी एखादी बास्केट तयार करून तिच्यात किंवा टॉवेलची गादी करून त्यावर....
पण कुठेही ठेवलं तरी बर्फच तो, वितळून जायचा.
मग जेम्सला कळलं.... बर्फाला घरात आणलं की त्याला खूप रडू येतं.
इतकं.... की तो संपून जातो.
सात-आठ दिवसांनी हा प्रकार बंद झाला.

आता जेम्सला स्वत:ला कधीही रडू आलं की एक-दोन मिनिटातच सावरतो आणि म्हणतो,
I won't cry so much.. Otherwise, I will be over too."

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

वृक्ष वल्ली आम्हां सोयरीं वनचरें


संत तुकारामांचा अभंग आहे, ’वृक्ष वल्ली आम्हां सोयरीं वनचरें’

अलीकडे पर्यावरण हा विषय निघाला की या ओळीचा वापर हमखास होतो.
रस्त्याच्या कडेने पाट्या असतात, ’झाडे लावा झाडे वाचवा’ आणि लगेच ’वृक्षवल्ली आम्हां ..’

पण या रचनेचा विषय ’पर्यावरण’ हा नाही.

या अभंगाचा गाभा काही वेगळाच आहे .. जो त्याच्या शेवटच्या दोन ओळींमधे व्यक्त होतो.
त्या अशा आहेत .............

तुका म्हणे होय, मनासी संवाद
आपुलाचि वाद आपणांसी

तुकोबा जेंव्हा विजनवासात .. एकांतात असतात .. तेंव्हा काय होतं ?

सभोवतीची झाडं-वेली-प्राणीमात्र त्यांना सगे-सोयरे वाटायला लागतात. आकाश डोईचे छप्पर होते आणि पृथ्वी बसायचे आसन.. जाडीभरडी वस्त्रे आणि एक कमंडलु एवढेच काय ते, देहाचे म्हणून जे उपचार त्यासाठी पुरेसे होते. अशा वातावरणात कुठलेही अमंगळ भाव तुकोबांच्या मनात येत नाहीत.....

सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे या minimalistic वातावरणात तुकोबा म्हणतात, माझा.. माझ्याशी उहापोह चालू होतो.

वाद-संवाद जेव्हां दुसर्‍याशी होतो तेंव्हा त्यात चढाओढ, ईर्ष्या येते ... पण इथे मंडनही आपलंच आणि खंडनही आपलंच.

आपुलाचि वाद आपणांसी ... म्हणजे, स्वत:शी भांडण उभे करणे नव्हे ......
तर एक विषय घेतला की त्याची सर्वांगीण चर्चा .. आपणच आपल्याशी करायची.

तुका म्हणे होय...... मनासी संवाद !!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

झिणिझिणि वाजे बीन


झिणिझिणि वाजे बीन
सख्या रे, अनुदिन चीज नवीन

बा. भ. बोरकरांची काय सुंदर कल्पना आहे पहा.
कविता संपूर्णत: अध्यात्मिक वळणाने जाते.
ते म्हणतात ..

हे जे माझे, अव्यंग शरीर-मन आहे, ते बीन म्हणजे.. एखाद्या पुंगी-वाद्यासारखे आहे.
कवितेत ते या शब्दांत येतं .........
' सौभाग्ये या सुरांत तारा '

आणि त्यातून हा जो प्राणवायू आत-बाहेर करतोय त्यामुळे, हरघडी.. हरक्षणी एक वेगळीच सुरावट, अनोखी लयकारी बाहेर पडते.
ती कधी शांत-प्रसन्न मंत्रघोषासारखी असते .. तर कधी उगीच वायफळ .. अर्थहीन तराण्यासारखी .. तर कधी फारच कठीण .. जीवाचा लचका तोडणार्‍या अवघड तानेसारखी.

आणि हे वाजवणारा ..
या शरीररूपी वाद्यातून .... प्राणवायू फुंकून .... ही सुरावट काढणारा ... आहे तरी कोण ? ......
अर्थात ... साक्षात परमेश्वर.......
तो तर काय .. अलख निरंजन...... सहजपणात प्रवीण .....

जसा पारा हातात पकडायचा प्रयत्‍न केला तरी हाती लागत नाही.. तसा ह्या शरीररूपी वाद्याच्या तारा छेडणारा परमेश्वर आपल्या हाती येत नाही.
त्याचे अस्तित्व तर जाणवते... हे आपल्याकडून कुणीतरी सर्व करून घेत आहे, याची जाणीवही असते... पण ’तो’ मात्र आकलनाच्या पलीकडेच रहातो.

सख्या रे, झिणिझिणि वाजे बीन ..

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

आठवणीतली गाणी


'आठवणीतली गाणी’ - स्मरणातील मराठी गीतांचा संग्रह, अशी सोप्पी ओळख सांगणारं हे संकेतस्थळ ... is my labour of love.
..... ह्या एका वाक्यातच खरं तर, या माझ्या उपक्रमाविषयी नेहमी विचारल्या जाणार्‍या अनेक प्रश्नांची उत्तरं येतात. गेली अकरा वर्ष अनाहत चालू असलेल्या ह्या माझ्या धडपडीमागची प्रेरणा तर समजतेच आणि त्या मागिल कष्टांचे दुय्यम स्थानही.

गणित, संख्याशास्‍त्र यांची प्राध्यापक म्हणून झालेली माझ्या कारकिर्दिची सुरुवात, संगणक क्षेत्रातील अध्यापनाचं वळण घेत आणि देश बदलत दुबई मुक्कामी पोचली. इथे पहिल्यांदाच थोडं थांबावं, एक श्वास घ्यावा, नेमकं काय हवं आहे ? याचा विचार करावा, असं वाटलं.... आणि अर्थार्जनापेक्षा अर्थपूर्णतेच्या मार्गाने जाण्याचा कौल मनाने दिला.

मग दुबईत Make-A-Wish Foundation ह्या संस्थेसाठी स्वयंसेवक म्हणून ५ वर्षे काम केलं. ही संस्था, असाध्य रोगाने ग्रस्त आणि ज्यांच्या हातात केवळ काही महिन्यांचा अवधी उरल्याचे डॉक्टरांनी सांगितले आहे, अशा १८ वर्षांखालील मुलांसाठी काम करते. ते करताना देखील हातात पुष्कळ वेळ असायचा. प्राध्यापक असणे.. संगणकशास्‍त्रातील ORACLE, ASP यांचे व्यावसायिकांना प्रशिक्षण देणे.. यामुळे, सतत एका उत्फुल्ल आणि बुद्धिनिष्ठ जीवनाशी संबंध येते असे. ती उणिव देखिल बर्‍यापैकी जाणवत असायची.
एक असा विचार मनात आला की या उरलेल्या वेळात एक वेबसाईट / संकेतस्थळ तयार करायचं.. ते अवघड नाही.. कारण तेच तर आपण शिकवत होतो. मराठी भाषेचं बाळकडू, मराठी गाण्यांचं प्रेम-वेड या सगळ्यांची सांगड घालत, मराठी गाण्यांचं एक छोटेखानी संकेतस्थळ निर्माण करावं, ज्यात साधारणत: २५० गाण्यांचे शब्द व इतर माहिती असेल. शिवाय ती वेबसाईट असल्याने आपल्या मित्र-मैत्रिणींशी ती सहज शेआर करता येईल. डेटाबेसेसच्या अनुशंगाने विचार करण्याची सवय असल्याने गाण्यांच्या माहितीचे वर्गीकरण आपोआप घडत गेले.. आणि ’आठवणीतली गाणी’चा जन्म झाला. १५ मे २००३.

आंतरजालावर / Internet वर माहितीचा प्रसार ज्या त्वरेने होतो त्याच भन्‍नाट त्वरेने माझ्या मित्रवर्गाने त्यांच्या मित्रवर्गाला या माझ्या प्रयोगाची माहिती कळवली.. तिसर्‍याच महिन्यात दुबईतून प्रसिद्ध होणार्‍या आणि संपूर्ण मध्यपूर्वेत वितरीत होणार्‍या ’गल्फ न्यूज’ या वृत्तपत्रात ज्योत्स्‍नाने (नगरकर), एक आगळा-वेगळा उपक्रम म्हणून त्याची दखल घेतली. त्यानंतर अंगावर आला इमेल्सचा एक धबधबा.. प्रोत्साहन, कौतुक, अपेक्षा, सूचना.. आणि पहिल्यांदाच आपण काय हातात घेतलंय, याची जाणीव झाली. त्यानंतरचा संकेतस्थळाचा प्रवास ’पुढचे पाऊल पुढेच टाका’ या मार्गाने सुरू आहे.

’आठवणीतली गाणी’ ही वेबसाईट तेव्हा जशी दिसत होती तशी आता अजिबात दिसत नाही. तिच्या दृष्यस्वरुपात अनेक बदल घडत गेले. बदलते संगणक तंत्रज्ञान, गाण्यांची संख्या, उपलब्ध माहिती, संकेतस्थळावर होणारी वाढती दरवळ, भेट देणार्‍यांचा वयोगट (१५ ते ९० वर्षे) अशा अनेक गोष्टी लक्षात घेऊन हे बदल होत गेले. त्यामुळे सतत बदलते तंत्रज्ञान शिकत रहाणे हे सर्वात मोठे आणि एकमेव आव्हान माझ्या समोर असते. बाकी अडचणी अशा खरंच काहीच नाहीत. मराठी भाषेवर उत्कट प्रेम करणारा, मराठी गाणी नसानसांत भिनलेला एवढा मोठा समुदाय, जगभरातून, पाठिशी उभा आहे की खर्‍या अर्थाने ही एक सांगीतिक चळवळ झाली आहे.
’देणार्‍याचे हात हजारो’ याची पदोपदी जाणीव होते आणि माझे दोन हात, दिवसाचे चोविस तास कमी वाटतात.

’आठवणीतली गाणी’ आता एक संपूर्ण, बहु आयामी अनुभव झाला आहे. गाण्याचे शब्द, ते वाचतावाचता गाणे ऐकणे, त्याच्याशी निगडीत गीतकार, संगीतकार, गायक, चित्रपट, नाटक, राग-ताल अशी माहिती, यूट्यूबवर त्या गाण्याची चित्रफीत उपल्ब्ध असेल तर ती; शब्द वाचतावाचता पाहणे, लगेच त्याच गाण्यातील अप्रचलित शब्दांचे अर्थ समजून घेणे... आणि हे सगळे कमी वाटेल म्हणून की काय, ब्लॉग्स.... ! प्रभाकर जोग, सुमित्र माडगूळकर, प्रमोद रानडे यांसारख्या मान्यवरांनी गाण्याचे सांगीतिक-साहित्यीक विश्लेषण, त्यांच्या निर्मितीच्या कथा लिहायला सुरुवात केली आहे. तीन महिन्यांपूर्वीच सुरू केलेल्या या सुविधेत आज पर्यंत नऊ मान्यवरांनी सत्तेचाळीस ब्लॉग्स लिहिले आहेत आणि ह्यात वाढ होणे चालूच आहे.

वेबसाईट जरी गाण्यांची असली तरी इथे नायिका ही ’मराठी भाषा’ आहे. त्यामुळे गाणी निवडतानाचा मुख्य निकष त्यातील काव्य हा आहे. त्यानंतर मग बरेच काही असू शकते. गाण्याची चाल, गायक / गायिकेचा लागलेला खास स्वर, चित्रपटातील त्या गाण्याशी निगडीत असलेला प्रसंग, गाण्यातील वाद्यमेळ, राग, संगीतकाराने बांधलेली एखादी खास जागा, एखाद्या चालीवर आपसूक थिरकणारे आपले पाय... हेच कारण आहे की आज अकरा वर्षांनंतर सुद्धा संकेतस्थळावरील गाण्यांची संख्या जेमतेम ३००० पर्यंत आहे.
थोडक्यात सांगायचं झालं तर, ’आणिले वेचुनी अमृतकण’ असे म्हणता येईल.

बदलत्या कालखंडानुसार भाषेत, तिच्या लेखनात बदल घडत जातो. काही शब्द काल्बाह्य होत जातात. गाणं / काव्य जर समजलंच नाही तर उमजणे दूर. त्यात इंग्रजी माध्यमातून शिकणारी आपली मराठी मले-मुली यांनाही जर ह्या धारेत आणायचे असेल तर त्यांची नेमकी अडचण आपणच समजून घ्यायला हवी. म्हणून ’शब्दार्थ’ हा विभाग सुरू झाला.
आता चार मराठी शब्दकोष, दोन संस्कृत शब्दकोष, एक उत्तम दर्जाचे हेडफोन्स आणि लॅपटॉप.... हा माझा पत्ता आहे.

’आठवणीतली गाणी’ची जमेची बाजू आहे ती म्हणजे लोकांना या साईटबाबत वाटणारी विश्वासार्हता. अनेकांसाठी कोणत्याही गाण्याचा इथे दिसणारा शब्द हा ’फायनल वर्ड’ असतो. त्यामुळे माझ्यावर असलेल्या जाबाबदारीची मला पूर्ण जाणीव आहे. एकेक गाणं अनेकवेळा ऐकावं लागतं. तज्ञमंडळींशी संपर्क साधावा लागतो. कवी हयात नसतील तर त्यांच्या नातेवाईकांचा / वारसदारांचा शोध घ्यावा लागतो. संपर्काची विविध माध्यमं हाताळावी लागतात. काही वेळा खुद्द कलाकारांनाच इतक्या वर्षांनंतर ते शब्द आठवत नाहीत. काही गाणी एकेका शब्दासाठी अनेक वर्ष अडून राहिली आहेत. ”मी मोठ्ठा होणार किनई मी खूप खूप शिकणार’ या गाण्यातील ’तीनदा नमस्कार’ हे समजायला दोन वर्षं लागली.

साहजिक इथे भेट देणार्‍यांची संख्या दिवसेंदिवस वाढते आहे. सध्या जवळ्पास ३० देशांतून दिवसाला ८,०००+ लोक ४५,००० हून अधिक गाणी ऐकतात. काहींसाठी तर हा रोजच्या सवयीचा भाग आहे. परदेशी विद्यापीठांतून मराठी भाषा शिकणारे विद्यार्थी.. दूरदर्शन वाहिन्यांवरील संगीतस्पर्धांचे संयोजक-स्पर्धक.. संगीत महाविद्यालये.. प्रसिद्ध कवी, गायक, संगीतकार.. संदर्भासाठी या संस्थळाचा वापरतात. मानसोपचार तज्ञ उपचाराचा एक भाग म्हणून.. महाराष्ट्र राज्य मंत्रिमंडळातील अत्यंत महत्वाचा कार्यभाग सांभाळणारी व्यक्‍ती, विख्यात वैज्ञानिक आणि विविध क्षेत्रातील अनेकजण रोज रात्री ’आठवणीतली गाणी’चा unwind होण्यासाठी वापरतात. हाच अनुभव, नेमक्या याच शब्दांत अनेकांच्या सांगण्यात येत असला तरी कोणाची कुठली तार छेडली जाईल, ते सांगता येत नाही. मात्र एक अतिशय उत्स्फूर्त पण तितकाचा गमतीदार अभिप्राय किमान १८-२० वेळा आला आहे. टोकाचा नॉस्टॅल्जिआ.. भावनेच्या भराते नेमके शब्द न सुचल्याने असेल कदाचित.. एकच वाक्य.. "काय बोलायचे.. फक्त I love you..."

यातील अनेकजण संपर्क साधताना "आपल्या साईटवर आपण हे गाणं टाकायचं का ? तसं करायचं का ?" असा उल्लेख करतात. इतका आपलेपणा दाखवणार्‍यांची संख्या दिवसागणिक वाढत आहे. जेष्ठ कलाकार, त्यांची पुढची पिढी, तसेच नवीन ताज्या जोमाचे आजचे कालाकार त्यांना मिळालेली जुनी गाणी आणून देतात. अवर्जून उल्लेख करायला हवा तो ज्येष्ठ संगीतकार व्हायोलीन वादक प्रभाकर जोग, जेष्ठ कवि सुधीर मोघे यांचा.

या संस्थळाची अधिकृत फेसबूक, ट्विटर आणि गूगल प्लस पानं आहेत. तिथे दर आठवड्याला तीन गाण्यांना प्रकाशझोतात आणले जाते. काही वेळा ही नैमित्तीक असतात. कलाकारांच्या जन्मतिथी, पुण्यतिथी किंवा तात्कालीन घटना... जसे अलीकडे झालेल्या दिल्लीतील सामूहिक बलात्काराच्या दुर्घटनेनंतर, "अंधार वेदनांनी आक्रंदतो तरीही नजरेत वासनेचा शृंगार पाहिला मी.. त्या कोवळ्या फुलांचा.." किंवा येत्या ७ डिसेंबरला ध्वजदिनाच्या निमित्ताने जे फिचर केले जाईल ते "अजिंक्य भारत अजिंक्य जनता ललकारत सारे, ध्वज विजयाचा उंच धरा रे.." ही गाणी.

इथे एक महत्वाच्या नोंद आवर्जून करायची आहे.. ’आठवणीतली गाणी’ हा संपूर्णत: ’विना नफा’ ( non-commercial, non-profit ) तत्वावर चालणारा उपक्रम आहे. कलाकारांच्या प्रताधिकारांचे उल्लंघन होऊ नये म्हणून ह्या वेबसाईटवरून गाणी डाऊनलोड करता येत नाहीत. तसेच इथे जाहिराती नाहीत.. कुठल्याही पातळीवर आर्थिक देवाणघेवाण नाही.

’आठवणीतली गाणी’ वर एक कमी किंवा त्रुटी आहे. ती दूर करावी की नाही, असा संदेह नेहमी माझ्या मनात असतो. इथे अजून ’शोध’ किंवा ’सर्च’ सुविधा नाही. काही माहितीचं, ओळखीचं शोधताशोधता बरंच काही अनोळखी सापडावं, अभिरुची अधिकाधिक संपन्‍न होत जावी, हा खरं तर ’शोध’ सुविधा न देण्याचा उद्देश होता. पण गाण्यांची वाढती संख्या बघता ती लवकरच द्यावी लागेल, असे वाटते.
तसेच ’आठवणीतली गाणी’चे android app तयार कारण्याचे काम अमेय सिरपोतदारने सुरू केले आहे, पण मलाच अजून त्यासाठी वेळ देता आलेला नाही. याकडेही त्वरीत लक्ष देणे ही आता काळाची गरज आहे, असे वाटते.

माझ्या पुरतं बोलायचं झालं तर, विंदा करंदिकरांचं एक वाक्य फार लहानपणापासून मनावर कोरलं गेलंय, "एकावेळेस कमीत कमी दोन तरी कामे करावीत." हा दृष्टीकोन मी कळायला लागल्यापासून अंगिकारला आहे. ’आठवणीतली गाणी"चा एक खांबी तंबू सांभाळता सांभाळता वेळ काढून पेन्सील स्केचेस, क्रोशे, ब्लॉग लेखन हे छंद जोपासणे, कधी हे तर कधी ते करत चालू आहे. मात्र लांब पल्ल्याचे पळणे ( Long distance running ) हा माझा जिव्हाळ्याचा विषय आहे. सध्या जानेवारीत होणार्‍या दुबई मॅरॅथोनची तयारी चालू केली आहे. आठवड्यतून ३-४ दिवस, ५ कि.मी. पळणे चालू आहे.
या सगळ्यांचा मेळ साधताना बहिणाबाईंनी सांगितलेला ’स्वयंप्रेरेणेचा’ वसा घेऊन, तो निष्ठेने पाळावा मात्र लागतो.


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

कवी सुधीर


कवी सुधीर मोघे यांच्यावरचे हे माझे खरं तर दुसरे लिखाण. या आधीचे आणि हे, दोन्हीत एक समान सूत्र आहे आणि काही असमान धागे.
समान असे की या दोन्हींत त्यांची ’जीवनी’ अशी नाही. किती पुस्तके लिहिली? कोणते पुरस्कार मिळाले? यात ते अडकलेलं नाही. पण,
पहिलं .. त्यांच्या निधनाच्या दुसर्‍याच दिवशी लिहिलेलं.. त्यामुळे उत्‍स्‍फूर्त आणि काहिसं अचानक आलेल्या पोरकेपणाने बावरून गेल्यासारखं.. तरी त्यांना वाहिलेली आदरांजली असल्याने त्याचे महत्व वेगळे.
दुसरे आजचे .. त्यांच्या निधनानंतर सहा महिन्यांनी लिहिलेलं... भावनेच्या पगड्याच्या थोडं बाहेर येत.

त्यांच्या कविता-गाण्यांचे अवलोकन करण्याची किंवा त्यांची साहित्यिक मिमांसा करण्याची माझी योग्यता नाही. ’आठवणीतली गाणी’ या माझ्या उपक्रमामुळे त्यांच्या गीतलेखनात दिसलेले सुधीरजी आणि आमच्या सात-आठ वर्षांच्या ओळखीतून दिसलेले काव्याबाहेरचे सुधीरजी... यांच्याशी झालेल्या चर्चांतून माझे काव्यानुभव समृद्ध झाले आणि मराठी भाषेच्या ज्ञानाची कक्षा रुंदावत गेली.

अलीकडचे प्रसिद्ध कवी वैभव जोशी त्यांच्या एका कवितेत म्हणतात,
’रे छळू नका रे त्याला का नवे न काही स्फुरते
एखाद्या आयुष्याला एखादी कविता पुरते.. ’

पण जर कुणाला अशी ’एखादी’च नाही .. तर अशा अनेक ’कविता पानोपानी’ सुचल्या असतील तर.. त्यांना काय म्हणावे? कविवर्य, कविश्रेष्ठ? आणि त्याही पुढे जाऊन.. ते जर फक्त शब्दचित्रेच नाही तर रंगचित्रे, संगीत दिग्दर्शन, रंगमंचीय सादरीकरण, पटकथालेखन .. असंही बरंच काही करत असतील तर?

सुधीर मोघे यांना मात्र त्यांची ’कवी सुधीर’ अशी सुटसुटीत ओळख करून दिलेली अधिक आवडायची. ’Poet Sudheer' अशी झोकदार इंग्रजी सही ते करायचे. कारण कवितेव्यतिरिक्‍त इतर कुठल्याही माध्यामातून व्यक्त होणं, हे त्यांच्या ’कवी’ असण्याशी निगडीत आहे, असं त्यांना वाटायचं. त्यांच्याच शब्दांत सागायचं तर, "माझ्या प्रत्येक असण्याला माझ्या कवी / poet असण्याचा base आहे, संदर्भ आहे." आमच्या चर्चेत हे त्यांचं कवी असणं भरून असायचं.

टेरिकॉटची पॅंट, ढगळसा झब्बा .. अशी अनौपचारिक वेषभूषा. ’पद्मा फूड्स’ हा अनौपचारिक गप्पांचा तितकाच अनौपचारिक अड्डा. जवळपास पन्‍नास वर्षांची कारर्किर्द. सांगण्यासारखे प्रचंड काही आणि ते सांगता सांगता समोरच्याला जाणून घेण्याची खुबी ..

त्यांची कविता शब्दबंबाळ नाही. शैली मिताक्षरी. थोडक्यात आणि मार्मिक. बुद्धीवादी, तर्कनिष्ठ आणि त्याचवेळी तरल.. scientific temperची झलक असणारी. परमेश्वराच्या सगूण आणि निर्गूण, दोन्ही रूपांचं एकाच तन्मयतेने वर्णन करणारी..

शब्दांवर प्रेम करताना.. त्यांच्या आहारी न जाता. त्यांच्याकडे केवळ माध्यम म्हणून पाहताना, शब्दांविषयी ते म्हंटतात..

शब्दांच्या नकळत येती.. शब्दांच्या ओठी गाणी..
शब्दांच्या नकळत येते.. शब्दांच्या डोळा पाणी..

शब्दांना नसते दु:ख.. शब्दांना सुखही नसते..
ते वाहतात जे ओझे.. ते तुमचे माझे असते..

सुधीरजी एकदा म्हणाले होते, "मुकुंद (फणसळकर) म्हणतो, माझ्या प्रत्येक कवितेत-गाण्यात माझी सही असते. तुला वाटतं तसं?" त्यांचं काव्य-गीत लेखन जवळजवळ मुखोद्गत असल्याने मी लगेचव रुकार दिला. म्हंटलं, "हो. हो. नक्कीच.
’सांज ये गोकुळी’ मध्ये .. ’पर्वतांची दिसे दूर रांग .. काजळाची जणू दाट रेघ’,
’सूर कुठूनसे आले अवचित” मध्ये .. ’रूप स्वरांचे तरल.. अपार्थिव’,
’सांज ये गोकुळी’ मध्ये .. ’सूर्य जन्मता डोंगरी संगे जागल्या सावल्या”,
.. या तुमच्या सह्याच तर आहेत."

'मन' या विषयावर सुधीरजींना खरं तर Ph.D. मिळायला हवी होती. एका कवितेत ते म्हणतात .. ’मन मनास उमगत नाही .. आधार कसा शोधावा ! .. ’चेहरा-मोहरा ह्याचा कुणि कधी पाहिला नाही .. धनि अस्तित्वाचा तरिही ह्याच्याविण दुसरा नाही.’ आणि असंही .. ’मना तुझे मनोगत मला कधी कळेल का?” याच कवितेत ’मन’च कसं आपल्या भावविश्वावर नियंत्रण ठेवतं हे सांगताना, ’तुझ्यामधे सामावला वारा, काळोख, प्रकाश’. एका ठिकाणी .. ’मनाचिया घावांवरी मनाची फुंकर ..’ आणि 'मन' ते 'कविता' असा प्रवास ...

एकांत, लेखणी, कागद- वाया सारे
मन कागदाहुनी निरिच्छ अणि कोरे
गिरविता अहेतुक रेषांचे गुंडाळे
बोटांवर अवचित मन ओठंगुन आले.

सुरेश भट, शांता शेळके, कुसुमाग्रज यांच्यावर ’झी’ मराठीने केलेल्या ’नक्षत्रांचे देणे’ कार्यक्रमांचे लेखन सुधीरजींनी केले आहे. एकदा त्यावर बोलत असताना, समोर बसल्याबसल्या त्यांनी संवादिनी घेतली. ती त्यांच्या खोलीत असायचीच .. आणि चक्क सुरेश भटांचं ’रंगुनी रंगात सार्‍या रंग माझात वेगळा’ गायला लागले आणि म्हणाले, "देवकी (पंडीत) अंदाजे सतरा वर्षांची असताना मी तिला हे गाणं शिकवलं ते असं. तेव्हां कोवळ्या वयामुळे तिला गीताचा संपूर्ण अर्थ उमगलाच होता, असं म्हणता येणार नाही. ती, मी शिकवलेली चाल या लयीत म्हणायची. आता थोडी ठायमधे असते. पण हा ’तिचा’ व्यक्त होण्याचा भाव आहे."

’लय’ वरून आठवलं ..

लय एक हुंगिली खोल खोल श्वासात,
ओवीत चाललो शब्दांच्या धाग्यात,
लहडला वेल... तो पहा निघाला गगनी,
देठांना फुटल्या - कविता पानोपानी

सुधीरजी म्हणायचे, "एकदा कविता लिहिली की तिचे नशिब माझ्या हातात नसते. ती तिच्या मार्गाने जाते .. मी माझ्या .."
एक कवी आपल्या कवितेकडे इतक्या निर्ममपणे तेंव्हाच पाहू शकतो जेव्हां कुठल्यातरी पातळीवर कवितालेखन हे त्याच्यासाठी ध्यानसाधनेसारखं असतं ..

मी ओंजळ माझी रितीच घेऊन आलो
जाताना- ओंजळ रितीच ठेवून गेलो
ओंजळीत आल्यागेल्या श्रेयांवरती;
पण पुसट.. कोवळे नाव ठेवुनी गेलो.

ह्या नि:शब्दांच्या आड कुजिते कसली?
पानांच्या रेषांतुनी भाकिते कुठली ?
होशील एकटा तू देहाच्या पैल
सोबतीस तेथे कविता फक्त असेल

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

The caucus race


कालच्या Dubai Women's Run ( ‪#‎DHWomensRun‬ ) मध्ये ६२.०५ मिनिटांत १० किलोमीटर्स पळाले..... छान वाटलं.
ते नखशिखांत घामात निथळणं.... that sudden rush of energy....
हे ते ’किक’ की काय म्हणतात नं.. तसं असतं.

पण गेल्या वेळपेक्षा तब्बल साडेपाच मिनिटं जास्त लागली... लागू देत.
तो दिवस वेगळा होता.... आजचा वेगळा.
Finish line cross केली आणि स्वत:लाच सांगून टाकलं... yess, I have won !!
कारण व्यक्तीश: माझ्यासाठी हे लांब पल्ल्याचं पळणं, रोजचा दिवस आणि life in general is like the caucus race.


पण हा approach माझा नाही. लेकाने पहिलीत असताना त्याच्याही नकळत शिकवलेला.
शाळेतून घरी आल्यावर त्याने सांगितलं, "उद्या running race आहे."
त्या वयातही पुस्तकांतच नितांत रमणारं माझं हे लेकरू फार काही पळेल अशी अपेक्षा नव्हती. तरी उगीच उत्सुकता म्हणून दुसर्‍या दिवशी विचारलं तर म्हणाला, "मी पहिला आलो."
"कसं शक्य आहे आशय? तुला कोणी सांगितलं?"
"असं कोणी कोणाला सांगत नाही. Alice च्या गोष्टीत नाही का ती caucus race सगळेच जिंकतात... तसं आपणच ठरवायचं असतं."

The caucus race.
Alice's Adventures in Wonderland ह्या पुस्तकात Lewis Carroll यांनी एका छोटेखानी परिच्छेदात वर्णन केलेली.

वरवर लहान मुलांसाठी वाटणार्‍या पुस्तकात, तशा nonsensical वाटणार्‍या अनेक घटना satire पद्धतीने मोठ्यांसाठी एवढं काही सांगून जातात....
Alice च्या अश्रूंच्या तलावात तिच्यासकट अनेक प्राणी बुडून ओले झालेत. कोरडे होण्यासाठी Dodo सगळ्यांना पळण्याची शर्यत सुचवतो. ह्या शर्यतीला जशी सुरुवात नाही तसा शेवटही नाही. ती एका वर्तुळात होते... म्हणजे सगळे एका गोलात फिरतात.. कोणी मधूनच सामील होतं, तर कोणी मधूनच सोडूनही जातं.. आणि तरी सगळे जिंकलेले असतात.

थोडक्यात,
कोणी कुठुनही निघत नाही आणि तसंच कुठेही पोचत नाही.
या गोलगोल फिरण्याच्या शर्यतीत जन्माला येणारा प्रत्येक जीव कुठेतरी सामील होतो..
एखादा मधूनच, अचानक बाहेर पडतो आणि आपल्या पारलौकीक प्रवासास निघून जातो..
आणि दोन बिंदूंमधील अंतर पळताना तो स्वत:ला विजयी ठरवतो.... नव्हे, तो असतोच.
कारण रोजच्या रोज त्याने, त्याच्या स्वत:च्या.. अत्यंत व्यक्तीगत... फक्त त्यालाच जिचं संपूर्ण आकलन आहे अशा.. परिस्थीतीवर मात करण्याचा प्रयत्‍न केलेला असतो.

कालच्या पळण्यास जास्त वेळ लागल्याचं रत्तीभरही दु:ख न होण्याचं... विजयी समजण्याचं, हेच कारण होतं.
नुकतेच झालेले मानेतील bulging disc चं निदान.. त्यामुळे दुखरा उजवा खांदा आणि हात..
माझ्या नेहमीच्या दिनक्रमात कुठलाही बदल होऊ नये यासाठी pain management शिकवणारे माझे अतिशय प्रेमळ मित्र डॉ. सुरेंद्रन आणि समिरा..
साडेपाच मिनिटं काहीच जास्त नाही.

दोन वर्षांच्या पिल्लाला stroller मध्ये घेऊन पळणारी एक आई, Dubai maids services चा group........ अशा आम्ही मिळून सार्‍या अंदाजे ५००० जणी, एका स्वयंस्फूर्तीच्या आणि परिपूर्णतेच्या जाणीवेने सामाधानी होतो.


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

सुधीरजी..


शनिवारी दुपारी ’आठवणीतली गाणी’चा एक आधार तुटला.
कधीही, कुठेही, काहीही अडलं की तुमच्याकडे धाव घ्यायची.. ईमेल / फोन / प्रत्यक्ष.. असा जमेल तसा संपर्क साधायचा.. तुमच्या भोज्याला हात लावायचा आणि आत्मविश्वासाने पुढे जायचे अशी एक सवयच लागली होती.

आपला शेवटचा संपर्क आणि चर्चा ८ जानेवारीची.
विषय होता, ’आठवणीतली गाणी’वर अप्रचलित शब्दांचे अर्थ देण्याची केलेली सुरुवात आणि ’साद देती हिमशिखरे’ मधिल ’ध्वजा कौपिनाची’वर माझे अडकणे. कौपिनेश्वर म्हणजे शंकर, ’कौपिनं’ या संस्कृत शब्दाचे वेगवेगळे अर्थ..
तेंव्हा तुम्ही केलेल्या ईमेलचा काही भाग जसाच्या तसा..
".... मात्र ह्या विशष्ट गाण्याच्या संदर्भात हे इतर व्याकरणसिद्ध अर्थ उपयोगी नाहीत असं मला वाटतं. वसंत कानेटकर ह्यांचं हे पद त्यांच्या मत्स्यगंधा नाटकातील आहे, हा संदर्भ तुला ठाउक आहेच. पण तो प्रसंग ध्यानी घेतला तर त्या शब्दाचा मी जो लावला आहे तो अर्थ अधिक संयुक्तिक वाटेल असं मला वाटतं. मत्स्यगंधेच्या मोहात काही काल गुरफटलेला पराशर भानावर येउन तिचा निरोप घेतो आहे आणि त्याचं ह्या प्रवासाचं मूळ उद्दिष्ट तो तिला सांगतो आहे.
’साद देती हिमशिखरे शुभ्र पर्वताची...’ पुढच्या ओळी ह्या दृष्टीने अधिक बोलक्या आहेत.
कैलासाचा कळस ध्वजा कौपिनाची.. अढळ त्या ध्रुवावरती दृष्टी यात्रिकाची.. मला नाही उरली आता ओढ प्रपंचाची ....हे रूपक ध्यानी घेतले तर देवळाचा कळस आणि त्यावरचा (संन्यस्त वृत्तीचा निदर्शक भगवा ध्वज हाच अर्थ कवीच्या मनांत असावा असं वाटतं......"

अशी अनेकवेळा तुमच्याकडे घेतलेली धाव.... आणि काही वेगळं, चांगलं घडण्यास आणि घडवणार्‍यास प्रोत्साहन देण्याच्या आपल्या वृत्तीने आपण वेळोवेळी केलेले मार्गदर्शन..
वानगी दाखल सांगायचे झाले तर..

सुरेश भट यांच्या ’रंगुनी रंगात सार्‍या’ या आपण संगीत दिलेल्या गझलेतील एक अंतरा ’भोग जे येती कपाळी ते सुखाने भोगतो.. अन्‌ कळ्या झाल्या कधीच्या सोशिल्या ज्याच्या कळा’ हा त्या गझलेच्या पुस्तकीय आवृत्तीत कसा नाही?
आणि ’कोण जाणे कोठुनी ह्या सावल्या आल्या पुढे.. मी असा की लागती ह्या सावल्यांच्याही झळा’ हे त्याच्या ऐवजी आलं की कसं?

’ते मीनकेतनाचे ग मोडिले धनु मी ! त्या चित्त-चोरट्याला का आपुले म्हणू मी ?’
’मीनकेतन’ या शब्दाची व्युत्पत्ती कशी असेल? ’मीनकेतन’ म्हणजे मदन. पण ’मीन’ म्हणजे मासा आणि ’केतन’ म्हणजे ध्वज. मग मदनाचा असा काही ध्वज असून त्यावर मासा, असं आहे का?

’मी वाजवीन मुरली वृक्षी बसून एका’ आणि ’रूपास भाळलो मी, भुललो तुझ्या गुणाला’ या दोन्ही गाण्यांना वसंत पवारांनी दिलेली एकच चाल.. का वाटलं असेल एका संगीतकाराला काही वर्षांच्या अवधीनंतर तीच चाल पुन्हा वापरावी?

’आला आला वारा’तल्या आपल्याला अभिप्रेत असलेल्या, सासरी निघालेल्या सया कोण? असं बरंच काही....

सुधीरजी..
तुम्हाला ’सर’ म्हंटलेलं आवडायचं नाही म्हणून तुमचं वय, ज्ञान, अनुभव यामुळे आपसूक येणार्‍या ’सर’ला आवर घालत ’सुधीरजी’ म्हणायला शिकले होते....

तुमच्या ’मुक्तछंद’ बंगल्याच्या वरच्या खोलीच्या दोन भिंती, तुम्ही काढलेल्या चित्रांनी नटलेल्या असायच्या. त्या खोलीतून बाहेर पडताना तिथे थबकायचे.. मनभरून ती चित्र पहायची..
मग तुम्ही सांगायचे, "तुला माहित आहे नं, यातील कुठलीही आणि कितीही चित्र तू कधीही घेऊन जाऊ शकतेस.."
आणि मी म्हणायचे, "हा वर मी राखून ठेवत आहे." असा आपला एक रिवाज होता.
पण खरं तर असं कधीही वाटलं नाही की त्या सुंदर मांडणीतल्या एका कुणाला उचलून वेगळं करावं आणि ’एकलकोंडं’ असं आपल्या घरात लावावं..
जितकी नैसर्गिक त्या चित्रांची ती जागा होती तितकंच माझं तिथे दर वेळेस थबकणंही..

’मुक्तछंद’ या आपल्या बंगल्याच्या ठिकाणी आता फ्लॅट सिस्टिम होणार हे सांगितलंत तेंव्हा मी म्हंटलेलं.. ’मुक्तछंद’ आता साचेबद्ध होणार.....
तर म्हणाला होतात, "वास्तू साचेबद्ध होतीये खरी.... आतला माणूस सदैव मुक्तच होता आणि राहील................ !!"

(हा फोटो.. ताजा-ताजा, गरमागरम, फोटोग्राफरकडून घेऊन आलोय... ’आठवणीतली गाणी’साठी... म्हणून दिला होतात)



  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

२०१४


पहाटेच्या थंडगार वार्‍यासारखं..... अजून ऊन न झेलेलं..
नव्या कोर्‍या साडीसारखं..... अजून घडी न मोडलेलं..
नुकत्याच केलेल्या कागदाच्या होडीसारखं..... अजून पाण्यात न सोडलेलं............. ⛵

....... एक अख्खं नवं कोरं कॅलेंडर........................
१२ पानांचं आणि ३६५ चौकोनांचं....
.... अगणित अपेक्षांचं ओझं वाहणार्‍या..... मोजून नेमक्या क्षणांचं......

.. उत्साह.. योजना.. उत्कंठा.. प्रार्थना............
या नव्या रोजनिशीचं रोजचं पान लिहिताना.................
हे मना, माझा हात कधीही न थरथरो...... !!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

लडाख calling


जुले (Juley)……. लडाखी भाषेत- नमस्ते !!
La म्हणजे Pass (खिंड). Dakh म्हणजे land.
लडाख म्हणजे Land of Passes.

अर्थातच निसर्ग या संपूर्ण भागावर अधिराज्य गाजवतो. हिवाळ्यात -४० अंशांपर्यंत जाणारे तापमान आणि तब्बल २०,००० फुटांहून अधिक उंच जाणारे पहाड, वाळवंटी जमीन, loose rocks.. यामुळे हे स्वाभाविकच आहे.
पण खरा सलाम आहे तो ही सगळी आव्हानं तितक्याच निधड्या छातीने झेलीत, त्यांच्याशी सामना करणार्‍या दोन संस्थांना..
एक ’सीमा सडक संघटन’- Border Road Organisation आणि दुसरी भारतीय लष्कर.
या दुर्गम भागातील रस्ते सतत वाहते ठेवण्याची जबाबदारी त्यांच्याकडे आहे. सातत्याने होणार्‍या avalanches, दरड कोसळणे, यामुळे त्यांच्या कामात खंड तो नाहीच.

NH1 लेह - श्रीनगर महामार्ग, ही या विभागाची धमणी आहे. १९६५, १९७२ आणि १९९९ या तिन्ही युद्धांमध्ये सीमेपलिकडून, ह्याच्या काही भागावर कब्जा मिळवायचा, जेणेकरून लष्कराची रसद तोडली जाईल, असा प्रयत्‍न प्रामुख्याने केला गेला होता.
हे रस्ते बांधताना आणि त्यांना वाहतुकीस योग्य ठेवताना सैन्याचे अनेक जवान आणि BRO चे इंजिनियर्सनी देह ठेवला. त्यांच्या स्मरणार्थ रस्त्याच्याकडेने लावलेले दगड हे मैलांच्या दगडांसारखेच विखुरलेले आहेत.

कारगील शहरातील war memorial हे फक्त लष्करासाठी खुले आहे, सर्वांसाठी नाही. पण आम्ही दोघं केवळ तेवढ्यासाठी कारगीलपर्यंत गेल्याने तिथल्या station chief ने आम्हाला आत जाण्याची खास परवानगी दिली. त्यांना मनापासून धन्यवाद. त्यांनी आम्हाला डोळ्यांना सहज दिसणार्‍या, समोरासमोरील टेकड्यांवरच्या, भारत आणि पाकिस्तान.. अशा दोन्ही निरिक्षण चौक्या दाखवल्या. पूर्वी न ऐकलेली या युद्धांविषयीची माहिती सांगितली.. आणि ‘युद्धस्य कथा रम्या !’.. ¬एवढाच काय तो आपला युद्धांशी संबंध.. अशी तीव्र कळ नंतरच्या प्रवासात तिथल्या थंडीपेक्षा जास्त बोचत राहिली. तिथल्या तिरंग्यापुढे नतमस्तक होताना नेमके काय वाटले ते शब्दात सांगणे अवघड. छायाचित्रणास परवानगी नसल्याने ते करता आले नाही.

येथे एक विशेष नमूद करण्यासारखी गोष्ट म्हणजे, जिथे कॅप्टन विक्रम बात्रांचा फोटो.. त्यांची शौर्यगाथा लिहिली आहे, त्याखाली एक जापानी म्हण लिहिली आहे..
’Death is lighter than a feather, duty is heavier than a mountain.’

लेहचे war memorial मात्र सगळ्यांसाठी खुलं आहे. तिथे छायाचित्रण करता येते. इथे १९९९ मधील युद्धात सीमेपलिकडील लोकांची ताब्यात घेतलेली शस्त्रास्त्रे, war log, वैयक्तीक नोंदवही.. असं बरंच काही इथे संग्रहीत आहे.

Pangong lake-
नितळ, आदिम, प्रशांत, निळंशार, समाधीस्त..
युगानुयुगे तपश्चर्या करणार्‍या एखाद्या ध्यानमग्न ऋषीसारखं. आपल्या अंगी विनम्रता आपसूक जागवणारं..
त्याच्याकडे नुसतं बघत रहावं.. आपलं असणं त्याच्या खिजगणतीतही नसावं.. त्याच्या शांततेवर एकही तरंग उठणार नाही याची काळजी घेत, हलकेच, परत फिरावं..
समुद्रसपाटीपासून १४,२७० फुटांवरील हे एकमेव खारं पाण्याचं सरोवर. याचा ७०% भाग चीनमधे आहे.

Khardung-La-
ऑक्टोबर.. लडाख मधील हिवाळ्याची सुरुवात आणि प्रवासी मौसमाची समाप्ती. त्याचा फायदा असा की १८,३८० फुटांवरील या रस्त्यावर आत्ता बर्फ आहे. ऐन उन्हाळ्यात असतोच असं नाही. Khardung-La हे दोन हजार वर्ष जुन्या चीन ते इस्तंबूल या silk route वर येते.
Commercial aircrafts उडतात त्याच्या अर्ध्याहून अधीक उंचीवर आपण असतो आणि हसावे की रडावे हे कळत नाही.. इथेही हलदीरामची आणि लेहर कुर्कुरेची रिकामी पाकिटे पडलेली होती.

Buddhist monasteries हा येथील नागरी जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे. अकराव्या शतकातील दोन monasteries पाहिल्या..
सुंदर कॉमेंट्रीसह चाललेली क्रिकेटची मॅच पाहिली..
आमची स्थानिक व्यवस्था पाहणारा... मनय, याच्या मुळे लडाखी वेषात चाललेलं एक लग्न पहाता आलं..
लडाखी स्त्रीया खूपच स्वयंपूर्ण आणि आत्मविश्वासू आहेत हे पाहून मनस्वी आनंद झाला..
लष्कर आणि नागरिकांमध्ये येथे असलेला मैत्रीभाव जाणवला..

लडाख सध्या हिवाळ्याच्या तयारीला लागलंय. यात लष्करही आलं. त्यात महत्वाचे म्हणजे इंधन साठा. छोट्या पाड्यांवरील घरोघरी शेणगोळे साठवणे चालू आहे आणि लष्करासाठी २५-२५ पेट्रोल टॅंकर्सचे अनेक ताफे चाललेत. २५ ऑक्टोबर नंतर लेहमध्ये स्थानिकांव्यतिरिक्त बाहेरचं फारसं कोणी नसेल.

महत्वाचे-
येथे प्रवास करताना काही काळजी घेणे आवश्यक आहे.
सगळ्यात महत्वाचे म्हणजे प्रवास सुरू करण्याच्या आधी एक दिवस Diamox ही गोळी सुरू करावी. अती उंचावरील हवेचा कमी दाब व त्यामुळे मिळणारा कमी प्राणवायू (acute mountain sickness) यासाठी हे आवश्यक आहे.
पहिल्या दिवशी trekking अजिबात करू नये. नंतर दर दिवशी थोडे-थोडे करून अंतर वाढवत जावे.

* Photos by Aashay
* All photos


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

जीना


वसंत बापट...... काल जन्मदिन.
स्वातंत्र्य सैनिक, प्राध्यापक, ’साधना’ साप्ताहिकाचे संपादक, राष्ट्र सेवा दलाच्या पथनाट्यांतून लोककलांची जोपासना करणारे वसंत बापट.

गीतकार बापट.... विषयांचे इंद्रधनुष्य पेलणारे.
‘गगन सदन तेजोमय’ अशी प्रार्थना करणारे बापट.
‘या पाण्याची ओढ भयानक’ हे आत्मघाती मार्गावरचे मनोगत सांगणारे बापट.
‘सदैव सैनिका पुढेच जायचे’ ही स्फूर्ती देणारे बापट.
‘येशिल येशिल राणी, पहाटे पहाटे येशील’ असं अत्यंत लाडिक्पणे विचारणारे बापट.
‘छडी लागे छम छम’ चा बालवयीन खोडकरपणा जपणारे बापट.
‘लाल बत्‍ती हिरवी झाली, आली कोकण गाडी’ हे थेट आगगाडीच्या ठेक्यात लिहिणारे बापट.
‘अजून त्या झुडुपांच्या मागे’…. ‘देह मंदिर चित्‍त मंदिर’ .... ‘या बकुळीच्या झाडाखाली’ ....

आणि कवी वसंत बापट.


जीना....

कळले आता घराघरांतुन
नागमोडीचा जिना कशाला
एक लाडके नाव ठेवुनी
हळूच जवळी ओढायाला

जिना असावा अरुंद थोडा
चढण असावी अंमळ अवघड
कळूनही नच जिथे कळावी
अंधारातील अधीर धडपड

मूक असाव्या सर्व पायऱ्या
कठडाही सोशीक असावा
अंगलगीच्या आधारास्तव
चुकून कोठे पाय फसावा

वळणावरती बळजोरीची
वसुली अपुली द्यावी घ्यावी
मात्र छतातच सोय पाहुनी
चुकचुकणारी पाल असावी

जिना असावा असाच अंधा
कधि न कळावी त्याला चोरी
जिना असावा मित्र इमानी
कधि न करावी चहाडखोरी

मी तर म्हणतों- स्वर्गाच्याही
सोपानाला वळण असावे
पृथ्वीवरल्या आठवणींनी
वळणावळणावरी हसावे


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

शाळा


कितीतरी कित्‍ते शाळेत गिरवले असतील.
कितीतरी धडे शिकवले गेले असतील.
कित्‍ते गिरवण्याने अक्षराला वळण लागलं, हे खरं.
काही धडे फक्‍त समजले.. उमजले कधीच नाहीत.
पण ती शाळा होती आणि अभ्यास हा शब्द, 'पाठांतर' या शब्दाला समांतर जात होता.
लेखी, तोंडी परीक्षा करत शाळा संपली.

म्हणजे, फक्त तसं वाटलं.
शाळेतल्या बाईंची जागा अनुभवांनी घेतली आणि शाळा चालूच राहिली.
त्यातील काही धडे आपणहून, आवड म्हणून शिकले.
काही शिकवले गेले, शिकावेच लागले.
काही मात्र कितीवेळा शिकवले गेले तरी डोक्यात शिरतच नाहीत.
जसा २९ चा पाढा.

शाळेनंतरच्या प्रवासात मला वळण लावणार्‍या,
माझी सतत ’शाळा’ घेणार्‍या माझ्या अनुभवांचे आज गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी खास आभार.

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

मराठी



जैसी हरळांमाजि रत्नकिळा ।
कि रत्नांमाजि हिरा निळा ।
तैसी भासांमाजि चोखळा । भासा मराठी ॥

जैसी पुस्पांमाजि पुस्पमोगरी ।
कि परिमळांमाजि कस्तुरी ।
तैसी भासांमाजि साजिरी । मराठिया ॥

पखयांमधे मयोरू । वृखियांमधे कल्पतरू ।
भासांमधे मानु थोरू । मराठियेसि ॥

तारांमधे बारा रासी । सप्त वारांमधे रवी-ससी ।
या दिपिचेआं भासांमधे तैसी । बोली मराठिया ॥

- फादर स्टीफन्स
  ( ख्रिस्तपुराण )


  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

रंग


रंग ..........
स्वप्नांचे पहावे ....   हास्याचे उधळावे ....
उत्कटतेचे झेलावे ....   होळीचे खेळावे ....
चुकीचे पुसावे ....   थोडे वेगळेही जपावे ....
कधी कागदावर उतरवावे ....
मनस्वितेत शोधावे ....   तेजस्वितेचे पूजावे ....
प्रेमरंगी भिजावे .........
आत्मरंगी रंगावे .........
आणि
नेत्रदानाने कुण्या एकाच्या जीवनी आणावे .... रंग !!

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS

छटा


डोक्यात जाते ती हवा .. शरिरात होतो तो वात ..
अंगावरून जाते ती झुळूक .. हळूवार घातलेली ती फुंकर ..
घेतलेला तो श्वास .. सोडलेला तो नि:श्वास ..
घोंघावते ते वादळ .. सोसाट्याचा तो वारा .. मंद मंद समीर ..
मनाचे ते उधाण .. विचारांचे ते थैमान ..
सभोवतीचे ते वातावरण ..
आणि प्राणांसाठी तो वायू ..

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • RSS